Ontmoeting met de innerlijke ruimte als spirituele weg: Namasté

Onze tijd vraagt om meditatie. Meditatie behoort zelfs tot het wezen van de mens maar door ons leven, onze overvolle agenda’s geven we elkaar geen tijd of ruimte meer om een moment tot onszelf te komen. Ons leven is vaak vol gepland . Helaas.

Er zijn vele vormen van meditatie. Meditatie als ontspanning, als overdenking aan de hand van de Bijbel, inkeer volgens de oosterse methoden, liturgische beleving, innerlijk gewaarworden, zelfbezinning, zen meditatie etc.

Wat kan je kiezen, of waarmee beginnen als je denkt over meditatie. En hoe waardevol is dit gegeven?

Spiritualiteit vraagt om meditatie. En meditatie kan alleen maar begrepen worden door ervaring, niet door een uitleg of door techniek. Bij meditatie komt het erop aan om het rationele achter te laten en door te dringen in de diepere belevingslagen. De stilte in jezelf vinden.

Het geeft je een verdieping, verrijking en verbreding van je eigen innerlijke leven.

Wat denken, overdenken, beschouwen betekent, of : op iets voorbereiden, oefenen, studeren.

Een andere uitleg van meditatie is: een vorm van gedachten en wilsconcentratie, al dan niet object gebonden. Gericht op een diep doordringen in de werkelijkheid. Of; het in contact komen met en ervaren van de werkelijkheidskern. Door inspiratie van deze ervaringen kunnen komen op een ordening van je leven.

Meditatie wordt al eeuwen in vele culturen gebruikt om bij zichzelf vermogens te ontwikkelen, die je in staat stellen tot een meer intensief ervaren van contact:

Mediteren volg je met je hele wezen en kan je een mogelijkheid geven om ontvankelijk te worden voor spirituele ervaringen. Het kan verscheidene lagen in ons bewustzijn aanraken, zodat je deze kan verkennen.

Bij mediteren zoals ik voorsta gaat het om gewaarworden. Wat leeft er in je innerlijke wereld? Welke beelden, gedachten, woorden komen en gaan in je binnenste en wat heeft je dat te zeggen.

Je kunt ze laten gaan, loslaten , onthechten of eraan overgeven zonder waardeoordeel.

Meditatie is daarbij een manier om tot deze verdieping van je eigen spiritualiteit te komen.

Ademhaling en houding, want als je ingezakt zit kan je niet voldoende je ademhaling gebruiken

Het vraagt om een gericht bewustzijn, kalmte en luisteren naar jezelf en naar anderen

Wie aan mediteren begint, ontdekt een nieuwe wereld in zichzelf. Dat is mijn ervaring van meditatie. Soms is het een vertrouwde wereld, maar er doen zich ook gewaarwordingen voor tijdens een meditatie die je wat te zeggen hebben.

Meditatie kan zo een reis worden naar groei en ontdekking van de stilte in jezelf. Persoonlijk ervaar ik meditatie als een moment van inkering en ontspanning van alle drukte en beslommeringen van de dag. Het ontmoeten met jezelf. Het luisteren naar God.

Het is goed om mediteren eerst onder begeleiding te oefenen, zodat je tot uitwisseling kan komen van wat je ziet en meemaakt. Het verwoorden geeft ook weer een plek aan je ervaringen. Tevens om je te hoeden voor ’wegvliegen’ zoals we dat noemen, en dat je moeite krijgt om weer op aarde, in het hier en nu te landen. Maar als je geoefend bent kan je op elk willekeurig moment mediteren. In de trein, even op je werk, even terug komen naar jezelf en je leegmaken.

Regel één in de meditatie is, dat je altijd geaard weer terug keert naar huis, in het hier en nu. Tenslotte leven we hier!

Vandaar dat goede begeleiding van het beoefenen van meditatie in de aanvang essentieel is.

Meditatie is een liefdevol geschenk voor jezelf waarmee je een positieve houding kunt opbouwen tegenover je eigen wezen en je innerlijke kracht kunt ontdekken. Er is een wisselwerking tussen lichaam en geest die je een rust kan geven dwars door onrustige situaties heen. Het is heel ontspannend om bijvoorbeeld midden in de natuur om je heen te mediteren. Het geeft je naderhand een ontspannen en fris gevoel in lichaam en geest.

Hiermee kan je je gedachten, je helderheid je bewustzijn en de flexibiliteit van je geest ontwikkelen. Je kan er weer even tegenaan.

In mijn werk gebruik ik meditatie. Bijvoorbeeld door middel van kunstwerken. Veel kunst is gegroeid in iemands innerlijk juist door meditatie. Meditatie en beeld passen goed bij elkaar.

Ik maak o.a gebruik van ademhalings en geleide meditatie, visualisatie, chakra en engelenmeditatie.

We verplaatsen ons naar een landschap met bomen. We lopen daar naar toe. En genieten van de mooie bomen die we zien.

We vervolgen de weg naar de bomen, door bladeren heen, langs een bos, een heuvel op.

Vanaf die heuvel zien wij het landschap om ons heen. Misschien hebben wij onderweg een boom gevonden die wij mooi vonden.

We gaan naar die boom en kijken naar de boom. We kunnen er bij gaan zitten als we willen, er om heen lopen, aanraken. We zoeken contact met de boom.

Hoe staat de boom, hoe beweegt de boom? Of staat de boom stil? Heeft de boom brede diepe wortels of niet?

Langzaam laten we onze blik naar boven gaan. We zien de stevige stam, de plaats waar de takken uitgroeien. De kruin met haar takken, twijgen en bladeren.

Zonder deze boom uit het oog te verliezen, in liefdevolle aandacht, luister ik ritme van mijn ademhaling

De boom boeit mij, niet door wat ik zie, maar door het onzichtbare geheim dat erin leeft.

Ik sla de wortels diep in de grond….Stevig en diep, breed en wijd vertakt in de aarde..

Schrijf de drie woorden die in deze meditatie in je op zijn gekomen op, en kijk wat ze je te zeggen hebben.

Het gaat er niet om hoe ze er uitzien of hoe ze tot ons kunnen komen, maar het gaat om de boodschap die zij in ons leven kunnen geven. En aan ons de vraag: wat doen wij ermee?

Ik ga er van uit dat Engelen Boodschappers zijn van God, afkomstig uit zijn Licht.

Zelf geloof ik dat God zijn engelen stuurt om ons weer even alert te maken of wakker te roepen van; mensen waar ben je mee bezig? Of om ons voor erger te bewaren.

Hij schakelt zijn ‘hulptroepen’ in als ons Godsvonkje te zwak wordt of te versluierd raakt.

Hij schakelt zijn beschermengelen in bij ongelukken en ernstige voorvallen. Maar soms ook niet.

Ik denk dat als je open kunt staan voor wat er op je weg komt, een gebaar, een woord , een schouderklop van een mens, een bloemetje als je het even niet meer ziet zitten, dat dit allemaal tekens zijn van door God gestuurde boodschappen. Mensen die aan je denken. Allemaal engelen op je pad. Het hoeft niet direct een engelenervaring te zijn om dit te ervaren. Het kunnen ook gewoon mensen zijn die onverwacht je aandacht schenken in situaties. Mensen vragen mij wel eens: “kan ik geen engelen ervaring meemaken? Hoe kan ik tot zoiets komen want ik wil het wel beleven”. Dan is mijn gedachte, nee je hoeft dat niet mee te maken. En je kunt het zeker niet oproepen want zo werken deze mysterieuze ervaringen niet. Ik geloof zelfs dat voor sommige mensen het geen eens nodig is om mee te maken.

Aan ons is het om te bezien wat wij met dit alles willen doen of willen oppakken.

Maar als je een engelenervaring overkomt, dan weet je een ding direct; dit was een engel!

En neem van mij aan dat vaak het gevolg is dat iemands leven daardoor verandert. Als ik deze verhalen hoor van mensen dan neem ik ze bijzonder serieus en bedank hen voor het delen van hun ervaringen.

Op deze pagina wil ik eerst beginnen met een groet aan jullie uit het Sanskriet:

Een aantal jaar geleden kwam ik al lezend in één van mijn boeken deze groet tegen en de uitleg ervan: “ik eer de bron in jou waar we samen één zijn”.

Ik vond deze uitleg heel mooi en het raakte me. Vooral omdat ik zelf meer op zoek ben naar overeenkomsten in het leven dan naar verschillen in de mens of situaties waar in je kunt komen.

Later kwam ik deze groet Namasté steeds weer tegen op andere plekken waar ik heen ging. Ik gebruik de groet vaak in mijzelf, naar anderen toe en in situaties waarin ik kom. Voor mij geeft het een positieve uitwerking als ik het zachtjes zeg.

Angela mijn naam

Mijn naam is Angela, mijn naamheilige: Angela Merici

Door indertijd mijn H.B.O. studie theologie kreeg ik de opdracht om mijn naam heilige op te zoeken. Nu ben ik daarin niet opgevoed (protestant) dus ja, wat moest ik ermee? Trouwens ik vond mijn naam in de basisschool periode te sjiek. Dat dacht ik toen, maar wat een inzichten heb ik hierdoor gekregen.
Vooral ook dat ik werkelijk er achter ben gekomen dat je een naam niet zomaar krijgt! Mijn naam Heilige is Angela Merici uit Italië. Geboren in 1447 te Desenzano aan het Gardameer. Overleden in 1540 te Brescia. Haar naam is gekend in de hele wereld door de Sint Ursula-communiteiten en door de paus uiteindelijk ook heilig verklaard.
Angela Merici had blond haar en dat was in Italië uitzonderlijk. Om minder op te vallen wreef zij haar haren in met as. Angela’s zus overleed plotseling en zij kreeg een visioen dat haar zus in de hemel was. In dezelfde periode verloor zij ook haar ouders. Om kort te gaan; zij werd lid van de Franciscaanse Orde en vanaf toen heette zij Zuster Angela. Ze kreeg meerdere visioenen.
Veel heeft Angela betekend voor de mensen om haar heen. Zij gaf indertijd al onderwijs aan meisjes omdat zij vond dat ze zelfstandig en zonder een man moesten kunnen leven. Een zeer feministische gedachte in die tijd. Dit is een korte beschrijving en er is over haar veel meer te schrijven.
Wat heeft mij zo geraakt aan haar?
Er zijn verrassende overeenkomsten tussen haar en mij. Zoals: blond, onderwijs, uit een gezin van vier. En ook Italië.
Mijn moeder bleek in '59 in verwachting te zijn. Zij was met mijn vader aan het Gardameer en kreeg als ingeving dat als het een meisje zou worden dat ze Angela zou heten. Door mijn schoonmoeder (katholiek) ben ik achter de eerste gegevens gekomen van Angela via het Ursuline klooster in Bergen. Gewoon echt geweldig wat er nadien allemaal op mijn weg is gekomen.
Ik ben letterlijk op zoek gegaan in Italië naar deze wortels, heb Desenzano opgezocht, de Afra kerk in Brescia een bedevaartplaats van de Ursulinen. Waar ik zomaar mocht binnen komen van de zusters. Angela a la Hollanda werd gezegd.
Met mijn hele gezin ben ik op onderzoek gegaan. En heb vrijwel alles van haar gezien zoals haar gebalsemde lichaam, en plekken waar ze is geweest. Vanaf mijn 4e jaar kom ik al in Italië door mijn ouders en heb altijd al iets gevoeld van; dit land zegt me iets. Dat bleek dan ook wel door mijn naamheilige. Ik ging daarna op reis naar Assisië, omdat ik meer wilde weten van Franciscus.
Door deze reis kwam ik in contact met de geschiedenis van Franciscus, de schilder Giotto die zijn leven heeft vastgelegd in fresco’s en de kerk Maria Degli Angeli. Sindsdien ben ik al 5 jaren werkzaam bij La Verna, Franciscaans centrum voor spirituele ontwikkeling en geef als levensbeschouwelijk counseler programma’s. O.a over engelen want ja daar kwam ik ook niet onderuit. Angela/Angeli en engelen.
Angela Merici had engelen-ervaringen en ook Franciscus en toen begreep ik in Assisie de lijn naar mijn naam. Ik moest ermee aan het werk! Dat heb ik gedaan. Ik koos voor spiritualiteit tijdens mijn studie en geef presentaties en meditaties over engelen in de kunst bij jawel; La Verna. De berg waar Franciscus een engelenervaring kreeg en heb inmiddels mijn eigen Angela-ithaka praktijk in counseling opgericht waar ik o.a meditatie geef.
Voor mij is mijn naam geen toeval. Het heeft mij gebracht via Angela Merici naar de Fransciscaanse spiritualiteit bij la Verna te Amsterdam. En naar engelen. Mijn naam heeft zeker mijn leven vorm en inhoud gegeven. Ik voel me thuis.
Pap, mam bedankt voor mijn naam!

Angela de Witte

Bijna vier jaar geleden nu heb ik een prachtige reis gemaakt vanuit mijn opleiding Theologie en levensbeschouwing A’dam en La Verna .

Deze reis heeft mij heel veel betekenis gegeven. In het bijzonder heeft het mij bewust gemaakt wat ik wil in mijn leven en met deze studie. Daar ben ik mij bewust geworden om mij te richten op spiritualiteit en wel de vanuit de Franciscaanse beweegredenen. Het heeft mij na deze jaren zeer veel gebracht. Ik ben gaan werken bij La Verna , heb fantastische mensen mogen ontmoeten op deze reis waar ik nu nog contact mee heb en die tevens mijn leven verder vorm geven.

Wat mij bijzonder aanspreekt van de Franciscanen is de eenvoud en laagdrempeligheid naar de mensen toe. Tevens het feit dat Franciscus, zoon van een rijke koopman, een praktisch bewogen mens was. Hij ging werkelijk naar de mens toe en zonderde zich niet af in geleerdheid en woorden. Hij werkte vaak ook intuïtief.

Ontroerend heb ik zijn verhaal ervaren op het moment dat Franciscus op het stadsplein niet voor zijn vader meer koos maar voor Zijn Vader en ook letterlijk alles, zelfs zijn kleren en naakt stond hij daar, terug gaf aan zijn vader.

Hij gaf en koos ervoor om zelf vorm aan zijn leven te geven inhoudelijk en religieus ongeacht wat anderen over hem zeiden. Dit sprak mij aan. Tevens dat Franciscus niet als theoretisch bekend stond. Franciscus deed. Dat sprak mij ook aan want dat ben ook niet, heel simpel gezegd. Ik ben meer een creatief en praktisch mens.

We verbleven in Portiuncula waar de prachtige kerk Santa Maria Degli Angeli staat , een plek waar Franciscus veelvuldig was.

Assisi is een prachtige stad, vol sfeer en bijzonder de moeite waard om te bezoeken. De boven en beneden kerk met de fresco’s van Giotto zijn echt schitterend te noemen.

Assisi betekende in mijn leven een ‘Metanoia’. Een innerlijke omkering in mijn leven.

Daar is het idee werkelijkheid geworden om mij te verdiepen in spiritualiteit en kunst, symboliek en meditatie. Vooral engelen. En Engel heeft ook met mijn naam te maken. Ik werd mij daar zeer bewust van de betekenis mijn naam.

Veelvuldig hebben we tijdens deze reis: "Ubi caritas et amor, Ubi caritas Deus ibi est" ("Waar Liefde is en Vriendschap, daar is God”) gezongen.

Franciscus had veel met engelen en als hij ging mediteren, mediteerde hij tot de engel Michaël. Ook is het verhaal wel bekend dat hij de stigmata heeft ontvangen op de berg La Verna van een serafijn engel. Vaak ging Franciscus liggend mediteren, en trok zich terug. Mooie verhalen zijn opgeschreven in het boek ‘De Fioretti’. Waar ik er graag één hier zal opschrijven.

Franciscus van Assisi is vele malen afgebeeld in menig schilderij. Interessant was dan ook de expositie die dit jaar werd gegeven over zijn leven: ‘De nieuwe kleren van Franciscus’.

Hij kreeg weer nieuwe kleren aan, een eigentijds jasje. Op een aparte en bijzondere wijze werd Franciscus neergezet door hedendaagse kunstenaars. De moeite van het bezichtigen waard .

Hoe broeder Masseüs schertsend aan Franciscus vroeg waarom de hele wereld hem volgde;

Franciscus was een keer in het verblijf van Portiuncula met broeder Masseüs uit Marignano, die zo heilig was en zo ingetogen en begenadigd over God kon spreken, dat Franciscus bijzonder op hem gesteld was. Toen Francicus op een dag van zijn gebeden uit het bos terug keerde, en broeder Masseüs hem het bos uit zag komen, besloot deze zijn nederigheid op de proef te stellen. Hij liep op hem af en vroeg hem op schertsende toon: ‘waarom jij? Waarom jij? Waarom jij?’Franciscus antwoordde: ‘wat wil je zeggen?’En broeder Masseüs zei; ‘ik wil weten waarom de hele wereld jou volgt en iedereen je schijnt te willen zien en horen en gehoorzamen. Je bent niet bepaald mooi van gestalte, niet bijzonder geleerd, niet van adellijke afkomst: waarom volgt de hele wereld juist jou?’Toen Franciscus dit hoorde, bleef hij lange tijd intens verblijd staan, met zijn gezicht naar de hemel geheven en met zijn geest in vervoering bij God, waarna hij zich met vurige geestdrift tot broeder Masseüs wendde en zie: ‘wil je weten waarom ik? Wil je weten waarom ik? Wil je weten waarom de hele wereld juist mij volgt? Dat dank ik aan de ogen van de Allerhoogste, die overal de goeden en de kwaden gadeslaan. Met zijn allerheiligste ogen heeft Hij onder de zondaars namelijk geen verachtelijker en onverbeterlijke zondaar gezien en op aarde geen laaghartiger schepsel kunnen vinden als middel om zijn wonderbaarlijke werk te verrichten. Daarom heeft hij mij gekozen om de adel en de hoogmoed, de kracht de schoonheid en de wijsheid van de wereld te beschamen, opdat erkend wordt dat elke deugd en al wat goed is uit Hem voortkomt en niet uit een schepsel, en dat niemand zich voor Gods aanschijn mag beroepen. Als iemand wil roemen, laat hem dan roemen in de Heer, aan wie alle eer en glorie toekomt tot in de eeuwigheid. Van dit uiterst deemoedige antwoord, met zoveel overtuiging uitgesproken, was broeder Masseüs zeer onder de indruk , en hij wist nu zeker dat Franciscus de ware nederigheid bezat. Tot lof van Christus amen.

U alleen, Allerhoogste, komen zij toe en geen mens is waardig U aan te spreken.

Scherpenheuvel is niet zomaar een plaatsje in België. Het is een Maria bedevaartsplaats en een van de drukst bezochte plekken aldaar.

Heel vroeger stond er in Scherpenheuvel een oude Eik der Germanen. Aan deze Eik werden allerlei magische krachten toegeschreven. Hij zou een genezende werking hebben en in 1304 werd er melding gemaakt van deze bijzondere eik door een Kapelaan uit Zichem

Maar het is een heidense eik. Ach, zeiden de Missionarissen, daar verzinnen we toch wat op?

In 1405 is een herder zijn schapen aan het hoeden op Scherpenheuvel bij deze eik. Hij ziet dan plots dat Maria uit de boom is gevallen. Ach Maria, en hij pakte haar weer op van de grond om haar terug te zetten in de boom. Tenminste dat was zijn bedoeling, maar oh wat was ze mooi, zo mooi dat hij eigenlijk haar wilde meenemen naar zijn huis! En op dat moment bij deze gedachte stond de herder vastgenageld aan de grond. Hij kon nergens meer heen, als een standbeeld stond hij daar nu met Maria in zijn armen.

Zijn baas raakt ongerust dat de herder nog niet terug is en de mensen uit het dorp gaan op zoek naar de herder waar is hij wat is er gebeurt. En na lang zoeken vinden ze hem als een standbeeld staan bij de eik. Wat herder je was toch niet van plan om…..

Meneer pastoor moest er bij komen en werd uit het dorp opgehaald; meneer pastoor hoor eens……. Hij kwam zag de herder bij de boom en zei “herder ge wilde Maria toch niet meenemen he…?”de herder kon alleen met zijn ogen draaien.

De pastoor pakte Maria uit zijn armen en zette haar terug in de oude Eikenboom. Vanaf dat moment kon de herder weer bewegen, dolbij als hij was. Hij zou haar nooit meer aanraken.

De bewoners van Scherpenheuvel beschouwen dit als een Mirakel en zij zien het als een teken van de Heilige maagd Maria.

Dit verhaal werd de aanleiding dat Scherpenheuvel een bedevaartsplaats is geworden waar vele duizenden mensen nog elk jaar naar toegaan. Overigens de moeite waar om ook eens te doen! Persoonlijk heb ik deze plek ook bezocht.

In het jaar 1603 vinden er een recordaantal mirakelen plaats want in dat jaar vinden er 49 wonderbaarlijke genezingen plaats. Nog steeds vinden hier wonderen plaats.

Wat betreft de oorspronkelijke eik: deze is in het begin van de 16 eeuw wegens ouderdom geveld. Op de plek waar de boom ooit stond staat nu een basiliek.

Het oorspronkelijke beeldje is verloren gegaan tijdens de plunderingen. Het is vervangen door een ander beeldje welk in de basiliek staat.

Het geheim van Chartres

Tijdens mijn studie aan de E.F.A heb ik een vijfdaagse studie reis gemaakt naar Chartres

We sliepen in het klooster naast deze kathedraal. Het was een mooie ervaring omdat op deze manier de kathedraal steeds meer een ‘stukje eigen ‘werd. Op elk moment van de dag konden we daar heen gaan. Even lopen en we waren al in de kerk voordat andere belangstellenden er waren. Zo ontstonden er stilte momenten voor je zelf in deze indrukwekkende ruimte.

Ieder kunstliefhebbend mens en religieuze ,spirituele zoeker kan ik deze kathedraal van Chartres aanraden. Vele duizenden mensen bezoeken deze kerk, gelegen op een heuvel, midden tussen de huizen van de stad in de landstreek Beauce, honderd kilometer ten zuidwesten van Parijs. De korenvelden strekken zich voor je uit.

In vroegere tijden schijnen dit uitgestrekte eikenbossen geweest te zijn. De eik ,heilige boom van de Keltische druïdenpriesters beheersten het gebied waarin Chartres gelegen is.

Frankrijk was daar vroeger in de voor- christelijke tijd bewoond door Keltische stammen, Galliërs , Carnuten genaamd. Deze naam is later verfranst tot ‘Chartres’. Carnutum was een gewijde plaats in het land van de Carnuten.

Het eerste wat je verder opvalt als je over het plein naar deze kathedraal loopt, van hoog Gotische stijl, zijn de twee verschillende torens aan dit gebouw.

De eerste bouw van deze Kathedraal begon in 743. werd in brand gestoken door een franse edelman. De tweede maal werd de kerk door Noormannen platgebrand en de drie daarop volgende eveneens door brand in ; 962,1020 en 1194.

In 1260 werd het gebouw geheel gerestaureerd opgeleverd.

Het is het grootste en hoogste bouwwerk wat de Westerse Christendom heeft voortgebracht.

Chartres is met de Mariacultus verbonden, wat het aanzien van deze kerk vergrootte. In mei zijn er de Maria feesten.

Als we naar de westkant kijken dan bevat dit afbeeldingen van de grondleggers van de wetenschap, zoals Pythagoras, Euclides, en Aristoteles. Een allegorie van figuren die de vrije kunsten voorstelde zoals muziek astronomie, rekenkunde, meetkunde en dialectiek.

In het midden de zegende Christus, gefrankeerd door de Vier evangelisten: man als Mattheus, adelaar als Johannes , een leeuw als Marcus en de os als Lucas.

Wanneer we binnentreden door dit portaal aan de westkant betreden we een ruimte die weergaloos is. ( Persoonlijk vind ik deze hele uitstraling mooier dan de Notre –Dame) .

Deze ruimte is beleving, verwondering , mystiek en zien van vele prachtige glas in lood ramen die nog veelal oorspronkelijk zijn ondanks de vele branden die hier hebben gewoed .

En dat is misschien wel een van de geheimen van Chartres; het Licht. Men spreekt wel over het blauwe Chartres licht.

Het geometrische ontwerp van deze kerk in relatie met het wonderbaarlijke licht dat het koor uit de heilige ramen laat stromen wordt op deze wijze het Goddelijk Licht, een mystieke openbaring van de Geest Gods. De fabricage van dit gekleurde glas is een vondst van de oude alchemisten. Het veelgeroemde blauw van Chartres was en is niet meer te evenaren .

Raadzaam is om een kijker mee te nemen naar deze kerk en dan de ramen te bezien. Je ziet dan welk een diepte deze ramen je geven door deze kleuren. De middeleeuwse glazeniers bezaten een verfijnde smaak en een grote ervaring bij het naast elkaar plaatsen van verschillende kleuren en kleurvlakken en ook een inzicht hoe men dat ten opzichte van het licht het beste kon plaatsen. In totaal omvat het aantal van deze glas in lood ramen ; honderd zes en zeventig ramen. De twee grote roosvensters behoren tot de rijkste en mooiste scheppingen van de 13 eeuwse glaskunst. Ze zijn gewijd aan Christus en Maria. Daaronder vinden we de hogepriesters, koningen, engelen en evangelisten.

Van alle gotische kathedralen is die van Chartres de enige die nog het grootste deel van zijn gebrandschilderde ramen heeft behouden.

De kathedraal bestaat uit drie lagen. Die allen te bezoeken zijn. De legende verteld dat voor de komst van de Romeinen hier vele druïden kwamen. Een reine jonkvrouw zou een kind baren dat de heilbrenger der mensheid zou zijn. De druïden richtten toen een altaar op voor deze jonkvrouw met een beeld dat de jonkvrouw met het kind voorstelde.

Een andere legende is dat er op de heuvel een grot was waarop later de kathedraal zou verrijzen. Daarin was het beeld van deze jonkvrouw met kind. Zo kan je spreken van drie Maria’s in deze kerk. Elke laag heeft zijn Maria. Men spreekt over een voor – christelijke jonkvrouw verering, en over een vreedzame overgang van de druïdische religie naar het christendom. De herinnering aan de heilige eik van de druïden bleef ook levend, gezien het feit dat de jonkvrouw in de crypt een kroon droeg, waaraan de spitsen getooid waren met eikenbladeren.

In deze crypt is een waterbron te vinden en de geschiedenis van deze put is terug te voeren naar het Keltische verleden van Chartres. Het was een waterput die veel aanzien genoot en stamt vanaf de 3^e eeuw. Tevens was daar het beeld van de Jonkvrouw met het kind.

De Jonkvrouw werd in die tijd als Notre Dame de Sous-Terre genoemd.

Het moet in die tijd volgens de overlevering van grote betekenis zijn geweest. De put trok bedevaartgangers aan vanwege het water dat door de lichamen van de heilige martelaren die erin waren gegooid, een geneeskrachtige werking had gekregen. Men bracht zieken naar deze onderaardse put bij het beeld van Notre Dame voor genezing. De zieken bleven een negental dagen in deze crypte en werden daar verpleegd. Gedurende de 11^e , 12 en 13^e eeuw en nog veel later, werd deze plaats als hospital nog veelvuldig gebruikt. Deze crypte en de 30 meter diepe put is te bezichtigen en zeer de moeite waard om te bekijken.

Er wordt aangenomen dat de put een miraculeuze werking bezat en op grond daarvan sinds onheugelijke tijden door pelgrims werd bezocht. De put staat in verbinding met de nabij gelegen rivier de Eure, van Gallische oorsprong. De priesters van deze oude cultuur tijden waren op de hoogte en bezaten kennis omtrent de geestelijke werking van hemel en aarde.

Zij konden stromingen van de zogenaamde etherische levenskrachten waarnemen.

Op zulke plaatsen waar dat werd waargenomen, van kosmische en etherische krachten bouwde men tempels, altaren en kleine nissen voor samenkomsten. De eerste christenen kende deze werkingen van deze plaatsen even goed als hun voorgangers. Daarom bouwden zij hun kerken en kapellen op dezelfde plaatsen.

De jonkvrouw bij de bron is een beeld uit de Graalgeschiedenis, van diepe spirituele betekenis. De bron als fontein van het leven.

Het labyrint van Charters wordt al even geroemd als de glazen, de architectuur en de geschiedenis van deze kathedraal. Je kan niet altijd het labyrint bewonderen of lopen op deze oude vloer aangezien men er door het jaar heen stoelen op heeft staan. Het beste is om medio mei hier aanwezig te zijn. Dan is het labyrint open en mooi te zien aangezien men dan de stoelen heeft verwijderd. Vele pelgrims en bedevaartganger liepen deze weg blootsvoets of op hun knieën af. Persoonlijk heb ik dat in de dagen dat ik hier was ook werkelijk gezien hoe een vrouw vanaf de ingang knielde en op haar knieën de kerk doorschuivende op haar blote knieën. Het maakte op mij een grote indruk. De kerk is namelijk heel lang. De bedoeling van het labyrint is dat het leidt naar het hart. En dit moest vroeger niet met het hoofd, maar met de ledematen gegaan worden.

Dit was en is nog steeds een weg van reiniging en voorbereiding tot de verheffing van de ziel.

Als je in deze kerk komt zie je ook vele mensen in diepe gedachten het labyrint lopen.

Zo is er heel veel te zien en te vertellen over deze kathedraal. Het beste advies is misschien wel als je binnenkomt , gewoon alle indrukken op je af te laten komen, en ergens een plek te zoeken in deze enorme ruimte vanwaar je stil en rustig kan waarnemen. Gewoon wat je ziet en ervaart en beleeft aan ruimte, mensen, beweging en Licht. Het is een metamorfose van een oude wereld in de nieuwe wereld, van de oude mens in de nieuwe mens.

Het geheim van Chartres is misschien wel de levende geest.

Symboliek Alhambra Granada Gordoba Mezquita Andalusie

11-10 / 20-10-‘03.

In oktober 2003 heb ik met een enthousiaste groep medereizigers een mooie reis gemaakt naar Andalusië. Deze reis werd in samenwerking met La Verna en de E.F.A georganiseerd. Een prachtige reis. We hebben veel gezien en meegemaakt en genoten van de omgeving en kunst en cultuur, architectuur en natuurlijk de sherry in Jerez! Zulke reizen kan ik iedereen adviseren. We hebben o.a Alhambra en de Mezquita bezocht wat ik hieronder zal beschrijven.

Alhambra: De naam betekent in het Arabisch; ‘rood’’ en verwijst naar de rode kleur van de stenen. Het is het oudste gedeelte is Alcazaba, 9 eeuw. Deze citadel werd na de Moorse invasie van 711 als eerste gebouwd, op de resten van een Romeinse vesting. Na de val van Gordoba werd Granada de hoofdstad van Moors Spanje, onder de dynastie van de Nasriden.

Het uitgangspunt van de Moorse non-figuratieve kunst met zijn ritmische herhalingen is dat deze de eenheid van Allah moet symboliseren, die in alles aanwezig is. De betekenis is meer een nadruk op innerlijke betekenis en sfeer van de religie, geheime rituelen en de mystieke sprankeling van de kunst. Tevens is er geen onderscheiding tussen het wereldlijke en geestelijke. Elk element heeft een religieuze betekenis. Vormgegeven in ornamenten van bloemen en planten en kalligrafie en geometrische patronen. De plantenornamenten zijn een bewijs van de genegenheid van God de Schepper voor de mens. Vandaar dat het doel is om een gemoedstoestand over te brengen en niet een centrale boodschap zoals in de Chr. kunst. Hier rondlopen, werkt als een meditatie. De tuinen van Granada kreeg de naam Djannat-al-arifin= “tuin van hen die de waarheid kennen”.

Wat volgens een verklaring duidt op de bewoners van het paradijs. Elke planten ornament refereert aan het paradijs.

De christelijke kunst probeert de gelovige te overtuigen door nadruk te leggen op het lijden, en boetedoening, de islamitische kunst probeert iemand op te beuren met de belofte van gelukzaligheid. Volgens Mohammed: “Waarlijk , God is schoonheid en houdt van Schoonheid”.

De Moren ( Stijl van islamitisch Spanje en Noord- Afrika) waren meesters in het beheren van water en het werken met waterdruk. Bij de ommuurde plekken zijn vierledige waterloopjes te zien, als zinnebeeld van de hemelse tuin. Ze vormen een assenkruis, in het midden een rond bekken.

Deze belichamen de vier paradijselijke rivieren, die vanuit het midden in de vier windrichtingen uitlopen. Zij waren experts in irrigatietechnieken en een eeuw na de inquisitie was het nog toegestaan dat er twee Moorse familie’s per dorp mochten blijven wonen om deze technieken te behouden.

De Nasridenkoning zorgde voor stromend water door een aftakking van de Rio Darro over 8 kilometer naar de voet van de Sierra Nevada te leiden .Water is een integraal onderdeel van haar vele tuinen, overal klinkt het water je tegemoet in zijn fonteinen, vijvers en stromen. Verzamelbekkens zorgden voor de bevloeiing van de tuinen, door middel van het verdelen door goten en stroompjes die steeds weer werden onderbroken door fonteinen, of vijvers.

Een fontein die we zullen zien in de leeuwenhof, in de islam bekend als de hemelse tuin,

Is de leeuwenfontein. We zien 12 water spuwende leeuwen, uit het bekken stroomt het water in de vier windrichtingen. Samen met de schaal die ze dragen vormen ze een cirkel. Elke leeuw staat voor de zon, waaruit het leven opwelt, en tevens staan zij voor de twaalf zonnen van de dierenriem, de 12 maanden, die in de eeuwigheid allen gelijktijdig heersen. De rand van de 12 hoekige schaal wordt getooid door verzen van de dichter Ibn Zamrak, waarin hij de schoonheid van de tuin bezingt en die vergelijkt met de grootte van Allah en van zijn vorst. Verder te bezichtigen; Het Plein van de waterputten, bij de gevel van het paleis van Karel de 5^e . Er zijn bankjes zodat we over Granada kunnen uitkijken. Op het plein zijn nog de eeuwen ouden water putten, waaruit vroeger aan dorstige reizigers, water werd verstrekt. Het water werd gezoet met Azucarillos, een soort sponsachtig suikerklontje. Nu zijn er bier en limonadetentjes, maar water uit de put is ook verkrijgbaar.

De Nasridenkoningen bouwden binnen de muren van het Alhambra een paleizencomplex.

De Spanjaarden ( koning Carlos 5^e) zorgden niet voor Alhambra en het raakte in verval. In 1181 kwamen Napoleons troepen binnen en vernielden en plunderden vele schatten. Bij het verlaten van Granada wilden ze het zelfs opblazen maar het werd op het nippertje voorkomen door een achtergebleven kreupele soldaat, dat de lonten verwijderde. Deze soldaat wordt in het Alhambra herdacht evenals de Amerikaanse schrijver Washington Irving die het daarna ontdekte en in de lege paleizen zijn studeerkamer inrichtte en begon te schrijven. De beroemde boek “Tales of Alhambra” komen uit zijn ‘koker’.

Men vindt ook Moorse baden later gebruikt als washuizen. Meteen na de Reconquista hadden zij hun oorspronkelijke functie verloren, want volgens de eerste katholieke wetten die door de heersers toen werden ingesteld was het baden verboden. De functie van dit baden was dat men gestoomd, gemasseerd en gebaad werd en men sprak over politiek en religie.

In bijna alle oude kosmologieën is water gerelateerd aan zuiverheid, vruchtbaarheid en levensbron., wedergeboorte. Anderzijds verzinken en ondergang .Het zuiverste water zoals bron en dauw beschikte over goddelijke en genezende kracht, het waren immers de gaven van moeder aarde en luchtgoden. Eerbied voor water als zuiverend element zien we vooral in landen waar water schaars was. Dat zien we b.v in reiniging en doop rituelen in de islamitische, joodse en christelijke en indiaanse tradities. Water werd ook gelijkgesteld aan wijsheid, een taoïstische gedachte, dat water om hindernissen heen vloeit. In de psychologie vertegenwoordigt water de energie van het onderbewuste en zijn mysterieuze diepten en gevaren.

Als je in deze tuin loopt dan ervaar je een bijzondere sfeer. Weldaad en rust maar ook de kunst en mozaïken zijn het waard om naar te kijken .

Gordoba Mezquita

Gordoba is een pittoresk en sfeervol stadje die je via een lange brug van 240 meter kan bereiken. We zijn daar een paar dagen geweest waardoor zo’n plaatsje je ‘eigen ‘begint te worden aan sfeer en indrukken.

Over die brug heb ik een aantal maal gelopen, zo prachtig kom je de stad binnen . Verder was het indrukwekkend om de vele vogels daar te zien die daar vertoeven langs de kade van het water.

’s Morgens vroeg vlogen ze weg en in de avond kwamen ze weer terug om te overnachten.( Het deed me wel eens aan de film van de “The Birds van Alfred Hitchcock denken) . Het daglicht was mooi om te zien.

In het centrum kom je langs de muren van de moskee, via een soort palmenhof in dit prachtige gebouw .Vroeger een Moorse moskee, nu een kathedraal genoemd. Moskee betekent letterlijk: ‘een plaats waar men zich neerwerpt’. De kleur, lichtinval maar ook de sfeer die je hier proeft vind ik bijzonder te noemen. Aan het einde van de dag hebben wij met drie personen in pure stilte alleen maar zacht gelopen en wat er toen door ons heen ging was mooi. Een ervaring. Het gebouw is indrukwekkend . Maar het interieur is sinds de christenen ook helaas vind ik verandert door de tijden heen. In het midden van de moskee rijst namelijk de kathedraal op. Tot de bouw hiervan werd in 1523 besloten, zeer tegen de zin van de bevolking die vreesde voor de verstoring van de harmonie van de moskee. Er werden hiervoor 63 zuilen afgebroken. De Moorse accenten komen daardoor meer en meer op de achtergrond hoewel gelukkig ook vele kostbare zuilen in tact zijn gebleven en volop gerestaureerd worden.

Toen Karel 5^e drie jaar later naar Gordoba kwam, moet hij uitgeroepen hebben:

‘Jullie hebben verwoest wat uniek in de wereld was, en er iets voor in de plaats gezet wat overal te zien is’. Dit is naar mijn idee zeker waar.

Als je door de zuilen op de oude vloer loopt en je gedachten laat gaan door de geschiedenis dan ervaar je toch nog wel zeker nog iets van hun Moorse invloeden. De zuilen zijn qua kleur apart, van rood en zandkleurig steen gemaakt. Ze zijn symmetrisch gerangschikt wat een mooi is om te zien .

In de middeleeuwen was een moskee niet alleen een gebedsruimte. Er kwamen geleerden en gaven hier colleges, over wetenschap en religie.

Ze hielden vrije voordrachten voor bezoekers en studenten die binnenkwamen.

Cordoba was onder de Omaijaden een pelgrimsoord geworden en in de moskee werd dan ook een prachtige versierde Mihrab gerealiseerd. De mozaïken zijn zeer kunstzinnig en indrukwekkend om te zien. Men vervoerde hiervoor 16 ton steen naar Gordoba om dit te realiseren en inheemse kunstenaars brachten de mozaïken aan. De mihrab is als een schelp uitgevoerd van massief marmer . De schelp symboliseert in de islam de schatkamer van het hart, waarin Allah zijn woord, de parel legt. Men ziet veel geometrische en florale ornamenten in gouden ondergrond. De ster in de Maksoera koepel voor de Mihrab, geldt als het symbool van de hemelkoepel.

Er is veel meer over te vertellen maar ik laat het hierbij. Rest mij nog één tip, gewoon eens een mooie reis hierheen te maken en zelf zien en ervaren! Adios!

De Goddelijke Vonk

Eeuwen geleden , toen God klaar was met zijn schepping wilde Hij voor de mens een stukje van Zijn eigen Goddelijkheid achterlaten, een vonk van Zijn wezen, van Zijn wervende en helende liefde. Hij zocht naar een plek om deze Goddelijke Vonk te verbergen. Want zo legde Hij uit, wat de mens al te gemakkelijk kan vinden zou hij niet naar waarde schatten. ‘Dan moet u de Goddelijke Vonk op de hoogste bergtop verbergen’, zei één van Gods raadgevers. God schudde Zijn hoofd en zei: ‘Nee want de mens is een avontuurlijk wezen en hij zal in de kortste keren leren om ook de hoogste bergtop te beklimmen’. ‘Verberg het dan, o Eeuwige , in de diepten der aarde’. ‘Geen denken aan’ zei God, ‘want op een dag zal de mens ontdekken dat hij kan graven en boren, zo diep als hij wil’. ‘Midden in de oceaan dan , meester?’ En weer schudde God Zijn hoofd en zei; ‘Ik heb de mens toch zijn verstand gegeven. En op zekere dag zal hij leren schepen te bouwen en de machtigste oceanen oversteken’. ‘Waar dan meester? ‘riepen Zijn raadgevers. God glimlachte en fluisterde: ‘Ik zal de Vonk van mijn Wezen verbergen op een plaats, waar niemand hem zoekt, ik zal hem diep in de mens zelf verbergen!’.